Muzykoterapia aktywna

  1. Muzykoterapia aktywna – zajęcia muzyczne wspomagające rozwój dla dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

            Świat muzyki to przestrzeń, w którym każdy człowiek może znaleźć swoje miejsce. Edwin E. Gordon – muzyk i pedagog, autor teorii uczenia się muzyki twierdził, że zdolności muzyczne są wrodzone, pierwotne. Inaczej mówiąc – każde dziecko rodzi się uzdolnione muzycznie. Zauważył on podobieństwo pomiędzy nauką muzyki a nauką języka ojczystego, co doprowadziło do uznania muzyki za narzędzie komunikacji. Dźwięki wydawane przez dziecko mogą służyć do przekazania swoich uczuć, stanów i potrzeb, jednocześnie dając poczucie sprawczości oraz możliwość wchodzenia w interakcję z otoczeniem. Nieodłącznym elementem języka muzycznego jest ruch i świadomość własnego ciała, dlatego w swoim podejściu Gordon czerpie inspiracje z metody ruchu   kreatywnego Rudolfa Labana. Obecnie zwraca się szczególną uwagę na powiązanie ruchu z rozwojem procesów poznawczych i emocjonalnych.

            Ponadto, podstawowe elementy języka muzycznego – melodia, rytm i harmonia, oddziałują       na dziecko pobudzając funkcje psychofizyczne: słuchową, wzrokowo – przestrzenną, artykulacyjną i motoryczną.  Zajęcia umuzykalniające oparte na teorii uczenia się muzyki E. Gordona to jedna z form terapii niedyrektywnej jaką jest muzykoterapia. Śpiewając razem z instruktorem, poruszając się swobodnie i rytmizując, rodzice/opiekunowie zachęcają     dziecko do aktywności. Kontakt z muzyką ma charakter komunikacyjny, służy uwalnianiu emocji i pobudzeniu kreatywności oraz wzmacnianiu bliskości dzięki wspólnemu działaniu.